Napis Gwarancja producenta

Świece zapłonowe

Najważniejszym funkcją świecy zapłonowej jest spowodowanie w komorze spalania silnika samochodu wyładowania elektrycznego o określonym napięciu szczytowym oraz odpowiedniej energii. Wyładowanie następuje między elektrodą centralną a jedną lub kilkoma elektrodami bocznymi. Aby nastąpiło wyładowanie, niezbędne jest napięcie wtórne o minimalnej wartości, zależnej od odległości między elektrodami środowiska w jakim zachodzi proces, ciśnienia a także kształtu elektrod.

Mieszanka paliwowa ulega zapłonowi w cylindrze, gdy ilość ciepła do niej dostarczona jest wystarczająca do zainicjowania procesu, w którym płomień będzie na tyle duży aby mógł się samoczynnie rozwijać. Większe zawirowania ładunku w cylindrze jednostki napędowej przyczyniają się do utrudniania zapłonu a nawet mogą doprowadzić do zgaszenia płomienia. Zapłon przebiega bez zakłóceń gdy świeca zapłonowa osiada wymaganą charakterystykę cieplną. Jest ona określana przez temperaturę samooczyszczania się i temperaturę zapłonu. Temperatura samooczyszczania się to temperatura poniżej której nie zachodzi samooczyszczanie się świecy, które prowadzi do jej mostkowania. Powyżej tej temperatury zostają wypalone złożone przede wszystkim z cięższych węglowodorów i sadzy zanieczyszczenia osadzające się na powierzchni izolatora. Zanieczyszczenia te przyczyniają się do zmniejszenia rezystancji powierzchniowej izolatora. Tworzą mostek przewodzący.

Przekroczenie temperatury 850 stopni Celsjusza czyli temperatury samozapłonu przez najbardziej wysunięte do komory spalania elementy świecy, jest przyczyną samoczynnych i niekontrolowanych zapłonów mieszanki paliwowo powietrznej. Odpowiednia świeca zapłonowa pracuje w temperaturze od 500 do 850 stopni Celsjusza.

W samochodach z instalacją gazową stosuje się specjalne świece zapłonowe. Zapłon odbywa się na tej samej zasadzie co w silnikach benzynowych z pewnymi zmianami dotyczącymi jego warunków. W przypadku LPG występuje o około 30 procent większa rezystancja mieszanki, utrudniająca przeskok iskry elektrycznej. Ponadto wyższa jest temperatura spalania.

Świece zapłonowe dla instalacji gazowej zaprojektowane są tak aby mogły pracować również z benzyną, ale w pierwszej kolejności ich cechy konstrukcyjne dedykowane są współdziałaniu z gazem. Budowa świecy zapłonowej gwarantuje odpowiednio dobrane właściwości iskry a także wymaganą wartość energii. Są one tak dopasowane aby zniwelować utrudnienia wynikające z cech mieszanki gazowo-powietrznej. Dobór właściwej świecy zapłonowej pozwala ominąć problemy związane z jakością paliwa gazowego oraz złym stosunkiem propanu i butanu.

 Używanie paliwa złej jakości lub krótkotrwałą praca silnika w niskich temperaturach prowadzą do osadzania się na świecy nagaru, który utrudnia przeskok iskry a tym samym zapłon paliwa.

Elektroda centralna zasilana jest wysokim napięciem. Umieszczona jest wewnątrz izolatora ceramicznego. Elektroda (lub elektrody) boczna przez gwintowany korpus świecy łączy się z masą. Iskra powstaje między nimi. Korpus świecy jest skonstruowany tak aby można było ją osadzić w gnieździe głowicy silnika i jednocześnie sprawnie odprowadzać ciepło. Jeżeli szczelina między elektrodami jest zbyt duża to nie nastąpi przeskok iskry. W przypadku gdy jest ona mała może nastąpić zespawanie elektrod. Szczelinę trzeba okresowo kalibrować zgodnie z instrukcją producenta.

Świece zapłonowe dzielą się na zimne i gorące. Te pierwsze ze względu na większe możliwości odprowadzania ciepła stosowane są głównie w silnikach chłodzonych powietrzem, w silnikach o wysokich obrotach i dużej mocy oraz w silnikach dwumasowych. Świece gorące, czyli mające mniejsze możliwości odprowadzania nadmiaru temperatury stosuje się w silnikach o wolnych obrotach pracy, czterosuwowych, chłodzonych cieczą.