Napis Gwarancja producenta

Sygnalizator dźwiękowy

Zadania sygnalizatora dźwiękowego

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, samochody powinny posiadać źródło sygnałów dźwiękowych. Służy ono do ostrzegania innych uczestników ruchu o zbliżaniu się auta lub o jego obecności. Ważne jest aby generowany sygnał był słyszalny ale jednocześnie nie wzbudzał strachu.

Właściwości sygnalizatorów dźwiękowych

Sygnalizatory dźwiękowe projektuje się, mając na uwadze właściwości ludzkiego słuchu. Cechuje się on największą czułością w zakresie częstotliwości od dwóch tysięcy do sześciu tysięcy Herzów. Z tego względu stosowane sygnalizatory generują dźwięk w tym przedziale częstotliwości albo o wartościach do niego zbliżonych. Mniejsze częstotliwości mogą być niesłyszalne ze względu na to, że są zagłuszane przez hałas panujący w ruchu samochodowym. Z kolei większe częstotliwości mogą wywoływać dyskomfort u osób słyszących wytwarzane przez sygnalizator dźwięki. Zasięg dźwięku, w którym jest on słyszany zależy od jego natężenia, a więc od mocy jego źródła. Wartość natężenia dźwięku wyrażana jest w decybelach. Sygnalizatory, w które wyposażane są samochody wytwarzają zazwyczaj dźwięk o natężeniu ponad stu decybeli.

Budowa sygnalizator dźwięku

W obudowie samochodowego sygnalizatora dźwięku umieszczone są dwa elektromagnesy oraz przerywacz posiadający styki. Membrana umiejscowiona jest pomiędzy kołnierzem obudowy a kołnierzem rezonatora. Do membrany zamocowany jest popychacz i zwora. Rezonator wytwarzany jest z bakelitu. Jego kanał akustyczny ma formę ślimaka. Wieńczy go tuba. Zacisk przez który doprowadzana jest energia elektryczna ukształtowany jest na płaską końcówkę. Dostosowany jest do nasadki konektorowej.

Zasada działania sygnalizatora dźwiękowego

W momencie pojawienia się napięcia w układzie obwód zamykają uzwojenie elektromagnesów, zwarte styki przerywacza oraz masa. Prąd płynący uzwojeniem elektromagnesów powoduje powstanie w ich rdzeniu pola magnetycznego. Przyciąga ono zworę i popychacz. Nacisk popychacza na dolną, odizolowaną od popychacza płytkę przerywacza wywołuje rozwarcie styków, zanik prądu oraz pola magnetycznego w rdzeniu elektromagnesów. Ze względu na to, że zwora nie jest przyciągana do elektromagnesów, membrana pod wpływem własnej sprężystości unosi się do góry. Wraz z nią podnosi się popychacz. Dolna płytka przerywacza, pod wpływem własnej sprężystości przyjmuje pozycję pierwotną. Powoduje to zwarcie styków. W tym momencie cały cykl pracy zaczyna się od początku. Dźwięk powstaje dzięki wprawianiu w drgania słupa powietrza znajdującego się w ślimaku rezonatora przez membranę drgając w rytmie pracy przerywacza. Iskrzenie podczas przerywania prądu płynącego w obwodzie jest ograniczone dzięki równoległemu do styków przerywacza włączeniu kondensatora